Analizë: Nëse paksojmë bashkitë për efiçensë, pse jo edhe numrin e deputetëve dhe ministritë?
Analizë nga Vladimir Muçaj:
Nëse pakësojmë bashkitë për eficencë, pse jo edhe numrin e deputetëve e ministritë?
Reforma Territoriale u ndërmor me një argument të fortë: më pak njësi vendore do të thotë më pak kosto, më pak burokraci dhe, mbi të gjitha, shërbime më efikase për qytetarin. Sot Shqipëria funksionon me 61 bashki, pas reformës që reduktoi ndjeshëm numrin e njësive vendore.
Le ta pranojmë për një moment këtë logjikë. Por atëherë lind natyrshëm një pyetje: pse kjo logjikë nuk zbatohet edhe në nivelin qendror të shtetit?
Nëse më pak bashki konsiderohen më efikase, pse të mos diskutojmë seriozisht edhe për reduktimin e numrit të deputetëve? Shqipëria ka 140 mandate parlamentare. A është ky numër domosdoshmërisht i justifikuar nga madhësia e vendit, popullsia dhe nevojat reale të përfaqësimit? Apo kemi krijuar një strukturë politike që, në raport me përmasat e vendit, është më e madhe nga sa na nevojitet?
Pyetja nuk është thjesht sa deputetë duhet të ketë Shqipëria. Pyetja më e rëndësishme është: sa duhet të paguajë qytetari për një sistem politik dhe administrativ që duhet t’i shërbejë atij?
E njëjta logjikë vlen edhe për qeverinë. Nëse reforma kërkon të luftojë fryrjen administrative në nivel vendor, atëherë duhet parë me të njëjtin standard edhe struktura e ministrive, agjencive dhe administratës qendrore. A është i domosdoshëm gjithë ky aparat shtetëror? A përkthehet çdo strukturë e re në një shërbim më të mirë për qytetarin, apo në një tjetër kosto mbi taksapaguesin?
Kjo nuk duhet të jetë një çështje e së majtës apo së djathtës. Duhet të jetë një debat mbi eficiencën e shtetit, koston e tij dhe interesin publik.
Sepse nuk mund të kërkojmë sakrifica dhe racionalizim vetëm nga niveli vendor, ndërkohë që në qendër vazhdojmë të tolerojmë struktura, poste dhe institucione që duhen rivlerësuar.
Ka ardhur koha që reforma të mos ndalet te harta e bashkive. Ajo duhet të shkojë deri te mënyra se si ndërtohet dhe funksionon i gjithë shteti shqiptar.
Nëse reforma kërkon më pak për qytetarin, atëherë le të ketë më pak edhe në politikë, në administratë dhe në koston që paguan qytetari.
Sepse në fund të fundit, shteti nuk matet me numrin e zyrave, deputetëve apo ministrive që ka, por me cilësinë e shërbimit që i jep qytetarit.
