“Mama” ngjit në skenën e Bylisit emocionin dhe duartrokitjet e publikut fierak

Teatri “Bylis” në Fier priti të mërkurën në mbrëmje premierën e shfaqjes “Mama”, një vepër që solli në skenë historinë e një nëne, sakrificën, dashurinë dhe konfliktin e dhimbshëm me të birin. Në fund të shfaqjes, publiku fierak e shpërbleu trupën me duartrokitje të gjata.

“Mama”, me autor Odise Plaku dhe regji të Xhuliano Briskut, nuk u prit thjesht si një premierë teatrale, por si një mbrëmje ku skena dhe publiku u bënë pjesë e së njëjtës përvojë emocionale.

Shfaqja rrëfen historinë e një mësueseje në prag të pensionit, një gruaje që ka edukuar breza të tërë nxënësish, por që përballet me një prej plagëve më të mëdha të jetës së saj: marrëdhënien me të birin.

Në qendër të dramës qëndrojnë dashuria, sakrifica, faji dhe dilema që shoqëron marrëdhënien prind-fëmijë: A gabojnë nënat?

Një pyetje që nuk mbetet vetëm brenda historisë së personazheve, por kalon edhe te publiku.

Interpretimi i Zamira Kitës ishte një prej pikave më të forta të premierës. Përmes fjalës, heshtjes, vështrimeve dhe gjesteve, ajo përcolli dhimbjen dhe kompleksitetin e personazhit, duke e afruar atë emocionalisht me publikun.

Përballë saj, Urim Aliaj solli një interpretim të fortë dhe të matur, duke ndërtuar një marrëdhënie skenike të ngarkuar me konflikt dhe emocione.

Regjia e Xhuliano Briskut i dha hapësirë tekstit dhe aktorëve, duke e zhvilluar konfliktin në mënyrë të natyrshme dhe pa e mbingarkuar shfaqjen. Ndërsa muzika e Artur Verës kontribuoi në krijimin e atmosferës emocionale të veprës.

Por një nga elementët më të rëndësishëm të mbrëmjes ishte reagimi i publikut.

Salla e mbushur, heshtja gjatë momenteve më të forta dhe duartrokitjet në përfundim të shfaqjes dëshmuan interesin e publikut fierak për teatrin dhe për veprat që përcjellin histori njerëzore dhe emocione të forta.

“Mama” solli në skenën e Teatrit “Bylis” një histori që tejkalon marrëdhënien mes dy personazheve dhe prek tema universale të familjes, dashurisë dhe marrëdhënieve prind-fëmijë.

Në përfundim, duartrokitjet e publikut ishin përgjigjja më e drejtpërdrejtë ndaj asaj që ndodhi gjatë shfaqjes: një mbrëmje ku salla nuk ishte thjesht spektatore, por u bë pjesë e emocionit të teatrit.